ستاره صبح

احساس خالی شدن میکنم:همه داشته های اندک ارزشمندم ،دین و مذهبم،توانایی هایم،رشته تحصیلی ام،خانواده ام،دوستانم،همین وبلاگم،هنوز هم هستند با این تفاوت که دیگر چندان جزئی از وجودم نیستند. من چیزی جز اینها هستم...خودم با خودم تنها.بر عکس همه تنهایی ها از این تنهایی نمی ترسم...فقط چیزی کم دارم...این روزها شاید غریب ترین روزهای عمرم باشند.

نوشته شده توسط حکیمه احمدپور در 0:28 |  لینک ثابت   • 

  یک جایی خواندم، "فقط احمقها تغییر نمیکنند" البته من این شرط را هم به آن اضافه میکنم که:اگر تشخیص بدهند تغییر نکردن به نفع خودشان و اطرافیانشان  نخواهد بود.در غیر این صورت این احمقها هستند که تغییر میکنند.
نویسنده این وبلاگ هم از آنجایی که خوش ندارد ،دور از جان، در جرگه احمقها قرار بگیرد، تغییراتی چند را لازم تشخیص داده است.این "تغییراتی چند "که شاید برای خیلی از  به اصطلاح نسل سومی ها  لازم باشد،  میتواند تغییر در طراحی ذهنی و عملی" الگوی کمالگرایانه پیشرفت" باشد.برای نویسنده این وبلاگ/بقیه را نمیدانم/،پیروی ذهنی و عملی از الگوی پله ای پیشرفت/پیش از رفتن به پله دوم باید حتما پای خود را روی پله اول بگذارید و الی آخر/ ، جز هدر دادن انرژی و وقت و تلف کردن جوانی نیمه جان ،نتیجه دیگری نخواهد داشت. بنابراین این نسخه را برای خود میپیچد که:در اسرع وقت باید پایه ها و ستونهای این نردبان غیر واقع بینانه ی طویل پیشرفت شکسته شده و به "هرم پیشرفت" تبدیل گردد. و از آنجایی نویسنده این وبلاگ از هر چه  زندگی زاویه دار هست خسته شده ،ترجیح میدهد این هرم زاویه دار راکد را نیز مچاله کند و  یک "دایره پیشرفت "بسازد.
قِل قِل خوران هم میشود پیشرفت کرد طوری که همه محتویات این دایره کوچک یا بزرگ، طی یک نظم ملایم و زیبا ،قابل لمس باشد.  

نوشته شده توسط حکیمه احمدپور در 1:40 |  لینک ثابت   • 

ای نام تو بهترین سرآغاز

نوشته شده توسط حکیمه احمدپور در 15:46 |  لینک ثابت   •