کامل بودن به نظر من یعنی آغشته شدن به طبیعت در عین مالکیت بر آن:تجربه کردنِ غم خالص،خوشحالی خالص،دوست داشتن خالص ،خشم خالص،ترس خالص ،نفرت خالص، با مدیریتِ موجودیت ارزشمندی به اسم "من". تا دلتون بخواد: غم و ترس خالص رو تجربه کردم تو زندگی کوتاهم.خوشحالی خالص هم اِی ی ی!! ولی: دوست داشتن و خشم خالص رو تقریبا هیچ وقت نشده تجربه کنم .مخصوصا خشم خالص! و : آخ که چقدر دلم میخواد یه بار سر یه موضوع خشم آوری ،چنان عربده ای بکشم چنان عربده ای بکشم که چهار ستونِ وجودِ نحیفِ صبور رنج کشیده ام دلش اساسی خنک بشه!!/تو مایه های همون احساس خوبی که بعدِ یه عطسه جانانه با صدای بلند، به آدم دست میده!/ ولی :شکر خدا تو عمرم از کسی اساسی متنفر نبود ه ام.به جای خود آدمها از دورویی و نیش و کنایه ی آدمها متنفر بوده ام خالص و اساسی. ایکاش: نعمت دوست داشتن خالص هم نصیب من بشه اساسی. یه چیز دیگه:منظور من از "خالص بودن" ، القاء سختگیری کمال گرایانه و اینا نیست به هیچ وجه! منظورم اینه که مثلا:ترس ادای خشم رو در نیاره ،یا تنفر ادای دوست داشتن ،یا غم ادای خشم ،یا ترس ادای دوست داشتن،یا تنفر ادای خشم و...بلکه:هر حسی سر جای خودش و به موقع خودش .به همین سادگی به همین سختی.
+ تاريخ
پنجشنبه 6 اردیبهشت1386ساعت 22:11
نويسنده حکیمه احمدپور
|