احساس خالی شدن میکنم:همه داشته های اندک ارزشمندم ،دین و مذهبم،توانایی هایم،رشته تحصیلی ام،خانواده ام،دوستانم،همین وبلاگم،هنوز هم هستند با این تفاوت که دیگر چندان جزئی از وجودم نیستند. من چیزی جز اینها هستم...خودم با خودم تنها.بر عکس همه تنهایی ها از این تنهایی نمی ترسم...فقط چیزی کم دارم...این روزها شاید غریب ترین روزهای عمرم باشند.
+ تاريخ
یکشنبه 28 مرداد1386
ساعت 0:28
نويسنده حکیمه احمدپور
|
__________________________________________ ____________________
