نمیدونم اسم اینجوری بودن دقیقا چی میشه!!ولی میدونم خیلی شعور و ظرفیت و گذشت میخواد که آدم توهینهای دیگران (از نوع بدترین نوعش) رو: بدبینانه ترینش بذاره به حساب تلاطم روانی اون طرف، و واقعبینانه ترینش به حساب محدودیتهای شناختی اون طرف(IQ)، و دلسوزانه ترینش که اون آدم تو شرایط بدی هست در حال حاضر، و خوشبینانه ترینش که این آدم هم میتونه آدم خوبی باشه، و انسان شناسانه ترینش که خود تو هم ممکنه یه روز مثل این آدم با یه آدم دیگه برخورد کنی! و عادلانه ترینش که حتما تو هم کاری کردی که اون طرف بهت توهین کرده هر چند کار تو به هیچ وجه با توهین اون متناسب نبوده!!(با یه کم ضرب و تقسیم و منها و گذشت و آدم دوستی حلّه! )
تصورش هم به آدم آرامش میده!... تازه اینجوری بودن خیلی کمتر از مثل خود طرف برخورد کردن ،انرژی میگیره از آدم!فقط باید "تفکر خلاق" داشته باشی (عقده ای هم نباشی)که نه تنها انرژی ازت نمیگیره بلکه یه دابل انرژی هم بهت میده با یه حس خود کنترلی و یه اعتماد به نفس اضافه هم روش !
تازشم :شایدم "لعلّکم تفلحون"
بگذریم که بعضی مواقع همچین حال میده حال طرفو بگیری!
+ تاريخ
جمعه 17 آذر1385
ساعت 15:32
نويسنده حکیمه احمدپور
|
__________________________________________ ____________________
